01-05-09

Sporadicus

Daarnet ging ik naar de videotheek omdat dat de enige plaats is in deze godvergeten uithoek waar je Ben & Jerry's kan kopen, een al te luxueus dessertje, maar enfin. New York Fudge etc. En Half Baked.
Ja, het is tamelijk ver dus ik heb er ineens genoeg genomen voor elk zielig moment van de volgende weken.

Maar hoe gek de wereld in elkaar zit: gisteren zei mijn klasgenoot A. dat ik "Gomorra" moest lezen van euhm ah. Ik had daar nog nooit van m'n leven van gehoord (wel van Gomorra maar niet als woordspeling op 'camorra' en niet van euhm ah) , maar wat was in de videotheek zowat de eerste dvd die ik zag staan? Het boek bleek al verfilmd op -wat voor mij lijkt- één dag tijd!

Ik heb het niet genomen omdat ik niet graag naar dingen kijk waarin wordt geschoten of gevloekt en van dattum. Niet dat ik weet of erin geschoten en gevloekt wordt, maar het leek me nu ook niet bepaald een romantische komedie.

Ook gek: F'y en ik hadden het tijdens het avondeten over 'kosjer' vis-à-vis 'halal' en in de videotheek stond ook een zogenaamd 'ontwapenende maatschappijkritiek' die 'kosjer & halal' heette.

Omdat het 1 mei is (een strijdbaar 1 mei, kameraden!) heb ik "La vie sexuelle des belges: la fermeture de l'usine Renault à Vilvorde" genomen. En ja: ik heb een Renault. En ja: ik ga me daar rotslecht over voelen. En ja: ik zal daarna komen aandraven met het excuus dat geen enkele autofabrikant erg kosjer is.

Maar young Twinkers blijf ik zachte blikken toewerpen, vooral nu. Hij is een paar weken geleden aangepakt door een totale gek, hij is erg gehavend (gestampt, ruitenwissers afgebroken, motorkap volgekrast met idiote tekeningen) en ik heb de pecunia niet om hem te laten oplappen. Mijn hart krimpt nog altijd ineen als ik hem zo zie staan.

Nu ja, daar wou ik niet over zeuren. Je zou denken dat ik het al druk genoeg heb met mijn (gebrek aan) gezondheid. Echt goed gaat het niet, ik ben van chemo veranderd en dat valt lelijk tegen. En ik heb nu een portacath in mijn schouder die me pijn doet en enorm stoort.

9 jaar, dat heb ik dinsdag "gevierd". Andere jaren ben ik dan tevreden en trots, maar nu was ik alleen maar wanhopig. Ik heb er zo verschrikkelijk genoeg van.

Maar Daan is gekomen (:-)) en ik moet (ook van mijzelf) ophouden er niet meer in te geloven. No Surrender, natuurlijk, nooit, dat heb ik ook aan W. beloofd, dus er is geen sprake van. Maar de laatste tijd begon ik te denken (shame on me! shame on me!) dat 'surrender' was: een nieuwe portacath laten plaatsen. nieuwe chemo in mij laten spuiten.

Mijn klasgenoot A. heeft vreemd genoeg een roman geschreven over iemand met K. Vreemd genoeg wist hij exact wat ik bedoelde (de roman is helemaal verzonnen, hij kent niet echt van nabij iemand met kanker) met dat ik vaak denk dat het een straf is. Voor mij bedoel ik. En niet rationeel, natuurlijk niet. Het idee is absurd. Dat ik mijn leven verknoeid heb, door niet hard te studeren bvb. en dat ik er daarom geen recht meer op heb.
Hij (A.) begon er zelf over, dus het is blijkbaar niet zo vreemd dat ik zo'n dingen denk, ook al zou ik het totale onzin vinden als iemand anders zoiets zei en ik vind het van mezelf ook onzin en toch zit het in mij, net als andere dingen die ik denk als ik wanhoop: 'iemand haat mij' bijvoorbeeld. Iemand blijft doorgaan tot ik definitief op mijn neus ga.

Daan zei: waar je je het ergst voor schaamt in je leven moet je overal rondbazuinen, dan hoef je niet bang meer te zijn dat iemand het ontdekt. Dit hierboven hoorden tot mijn beschamendste gedachten.

Het allerbeschamendste van mijn leven kan ik nooit iemand vertellen, alleen Daan weet het en voor geen geld van de wereld openbaar ik het. Als ik eraan denk verga ik van verdriet, ook daarom kan ik het niet zeggen, ik zou totaal instorten. Dus denk ik er niet konkreet aan, alleen als iets dat niet te levendig mag worden herinnerd.

In de klas (nog tot eind juni les) is het heel leuk, maar heel zwaar. We hebben les van half negen tot vijf en 's avonds hebben we nog massa's dingen te doen, waardoor ik vaak tot middernacht of later zit te klungelen. Elke keer dat ik lessen mis door ziekenhuis kom ik nog zwaarder in de problemen omdat ik dan zoveel moet inhalen, bovenop het gewone werk en zgn "ziek zijn" en de hele rotzooi. Dok vindt dat ik teveel hooi op mijn vork neem, dat klopt ook, dat voel ik, maar ik moet het volhouden. Ik wil echt geen dwaze baantjes meer. Klantendienst plantendienst.

Nog heel vreemd: in de auto naar de videotheek stond de hele tijd Vincent Delerm op en de tweede film die ik zag staan was iets met Fanny Ardant.
Et moi.

kus.

23:10 Gepost door saskia schoofs in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Dat is al heel moedig van je, Saskia!!

En je andere schaamte is veilig bij mij! Maar die zal je zeker ook ooit durven te openbaren! Het is maar een kwestie van tijd!

Gepost door: Daan | 31-05-09

De commentaren zijn gesloten.