19-02-09

hondje

Virolai is meer en meer bij mij. Vreemd (nu ja) genoeg wordt het moeilijker en moeilijker haar in Donkey achter te laten, maar omdat ik nu terug "naar school" ga, kan het moeilijk anders, ze kan hier niet de hele dag alleen zitten, nu ja, dat kan ze wel maar er zijn de omstandigheden, maw de kat...

Als ik naar huis rij zonder haar moet ik de stereo heel luid zetten (iPod aangesloten op boxen bedoel ik, hoe ouderwets klinkt stereo!) en liedjes meebrullen (Tatu is ideaal) of ik heb de indrukviri dat ik instort, letterlijk, dat mijn lijf in elkaar klapt en ik alleen maar kan gillen, totale paniek. En zo had ik laatst met t.A.T.u. een vreemde belevenis. Het ging van "If they hurt you, they hurt me too" (uit "All About Us) en hoe banaal ook die zin, ik besefte opeens dat het me wel plezier zou doen als iemand dat tegen mij zei. En dat ik niet zou weten wie dat zou zeggen, F'y bijvoorbeeld vindt dat ik maar voor mezelf moet opkomen, als iemand mij kwetst heeft hij daar niks mee te maken, ik ben volwassen en sterk genoeg en anders moet ik maar relativeren.

Maar ik wil het nu graag zeggen, vrienden die ik graag heb: if they hurt you, they hurt me too.

And I can hurt them much harder.

Maar ik ben niet in een oorlogszuchtige of defensieve stemming hoor (weg met defensie, btb!). Integendeel, ik ben moe maar tevreden. Sinds een week volg ik full-time les, "webdesigner", en het is dolle pret. Echt, ik vind het hyper leuk. Het is wel verschrikkelijk zwaar, het tempo ligt heel hoog, ik ben grafisch heel zwak en ik ben vlugger moe dan iemand anders, chemo en een hoop zorgen.

Over de chemo o.a. En over de hele kloteziekte. Die Gemzar lijkt geen snars te helpen en vorige week had ik zoveel pijn. Daarover ben ik redelijk wanhopig.

Het is allemaal moeilijk met elkaar te rijmen. I get knocked down, but I get up again, nog zo'n auto-hit tegen Virolai-gemis. O ja, zij zou wel bijten als iemand me kwaad deed. Met haar lief snufferd. Met haar trouw hartje. Niet iedereen denkt er zo over, maar ik ben er zeker van: een meisje heeft een hond nodig.

Ik ben er alleen nu niet zo zeker meer van. Noch van dat "get knocked down", noch van dat "get up again". Het gaat even niet over drijven of zinken, hoe heet dat weer als je tussenin dobbert?

Gisteren moesten we de HTML-code schrijven voor een tabel van 8 op 8 cellen en ik had 197 fouten! Ik viel bijna flauw! (Overal de </td> vergeten, dat komt ervan als je niet braaf eerst <td></td> schrijft en je rommel daar tussen zet!
Vandaag opnieuw (na meer dan 25 jaar!) geleerd hoe je een doos tekent volgens de regels van de perspectiefkunst. Pjoeh!

Nog 4 maand les, elke dag van half 9 tot 5, en dan 6 weken stage. Ik hoop dat ik het kan.

Morgen komt m'n F'y terug uit Nîmes en gaan we naar Bénabar en zaterdag oh! ah! Vincent Delerm! Soms kan je toch gelukkig zijn (en zaterdagavond nog meer!)

Ik zou gewoon zo graag gewoon, gewoon, gewoon een normaal leven hebben. Het is allemaal een beetje veel, Vincent Delerm enzo... :-)

22:34 Gepost door saskia schoofs in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

06-02-09

lollig

Ik wou iets grappigs schrijven, maar heb het terug gewist. In andere omstandigheden zou het een onschuldig lolletje geweest zijn over een voormalige Sovjetrepubliek waar iedereens naam op dezelfde letters eindigt, maar nu wil ik echt niet op een hoop gegooid worden met het slag volk dat meer en meer opduikt, mensen die iets 'grappig' of 'gevat' vinden als het grof, kwetsend of shockerend is. Die anderen verwijten "niet te kunnen relativeren" of "lange tenen" te hebben en "geen gevoel voor humor".

Welnu, sommige dingen zijn gewoon niet grappig en niet te relativeren.

In Knack wordt het mooi "medialompheid" genoemd, maar het is angstaanjagend in welke mate dat algemene volkslompheid is geworden en welke lompheid was er het eerst?

Tweede ergernis: als iemand intelligent is, geleerd en wijs, dan wordt die belachelijk gemaakt en verguisd. Tenzij hij/zij zichzelf tot nar maakt.

Meehuilen met de wolven, meelopen met de meute en verscheuren, de zwaksten en kwetsbaarsten het eerst.

16:11 Gepost door saskia schoofs in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

04-02-09

rondjes

ahoj vrienden!

straks (14 uur) moet ik onder de PET-scan, dus moest ik vroeg op om nog iets te eten (voor 8 uur), want ik moet er nuchter verschijnen. Ik ben met een nieuw soort chemo begonnen, drie weken geleden, de Xeloda werkte niet meer (na 6 jaar min of meer trouwe dienst) en nu krijg ik Gemzar, om de 14 dagen in baxtervorm. Dat valt dus lelijk tegen (om de 14 dagen naar Jette ipv om de 3 weken, het lijkt een klein maar is een groot verschil).

Ik heb al lang niks meer geschreven en het verontrust me dat ik voor de rest ook helemaal niks gedaan krijg. Natuurlijk had ik rond kerstmis de windpokken, waar ik echt ziek van was, daarna heb ik een longontsteking gekregen (wat blijkbaar bij volwassenen vaker gebeurt, longontsteking na pokken), dus ik was niet helemaal op peil en dan zijn we voor m'n verjaardag een week naar Portugal geweest (hyperleuk, wel helemaal verregend...), misschien is het, ook met het heen-en-weer gerij naar Jette, wel tamelijk normaal dat ik de laatste 6 weken helemaal niks lijk te hebben gedaan... Maar het bezwaart me, vooral omdat ik steeds meer op mijn kop krijg van allerlei mensen dat ik "niet communiceer", ik bel nooit, ik mail niet terug, ik laat nooit iets weten...

Op normale dagen, dat ik thuis ben en niet met hoge koorts in bed lig, zit ik geen moment stil. Het huishouden, de boodschappen, koken, de paarden... De hele dag ben ik bezig en toch heeft het huis er nog nooit zo slordig bij gelegen. Elke dag is er zoveel afwas en was, ik word er gek van. De badkamer, de woonkamer, de keuken, alles is op 1-2-3 weer zo vuil als iets, echt. Ik ben geen maniak ofzo, maar het is gewoon zo. Je strijkt een hele namiddag om "erdoorheen" te komen en de volgende dag ligt er weer zo'n mand.

's Avonds zit ik te breien en F'y valt in slaap voor televisie. Hij is ook ontevreden omdat ik "niks meer doe".

Ik begrijp het niet, ik heb het veel drukker dan toen ik nog werk had (ja, ik ben werkloos ook ondertussen). Hoe kan dat nu?

En ik schrijf niks, niks, niks. Terwijl ik dacht dat dat goed zou kunnen nu ik niet moet gaan werken. Gewoon halftijds, doorschrijven in de hoop dat er iets behoorlijks uit komt. Ideeën genoeg maar geen tijd.

De stress verhoogt bij elke keer dat iemand zegt of mailt: "Jij laat ook nooit eens iets weten". Nee, dat is waar. Maar ik weet gewoon niet hoe of wanneer.

08:58 Gepost door saskia schoofs in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |