13-11-08

Wanhoop

Ik lees "Wanhoop" van Vladimir (!) Nabokov. Als ik ooit een zoon heb noem ik hem Vladimir, Vladimir Schoofs. Klinkt toch niet zo slecht he? Nu ja, waarschijnlijk eerder Bruce Benedict Miami Steve Vladimir Schoofs. De mensen zouden toch maar Vlad zeggen...

Ik heb de hoop nog niet opgegeven eigenlijk. Soms ben ik wel totaal wanhopig. Als je een massa geld hebt kan je zo ergens een kindje adopteren of iemand betalen om er eentje te krijgen voor je. Iemand zoals ik, met een slechtbetaalde job waarvan ik bovendien ben ontslagen en een kapotte auto (ben extreem overstuur maar hou me groot - young Twinkers was mijn enige "room of my own", op wieltjes bovendien - ik had hem bovendien nodig zoals hij mij en wat er is gebeurd, eigenlijk, is dat hij is gepikt en kapot gereden), kan alleen maar hopen dat er ergens ooit een wonder gebeurt.

Nu ja, "Wanhoop" verrukt me op dit moment niet zo als verhaal, maar het gekke is dat het vol geniale zinnen staat, de ene na de andere. Echt vreemd. Het tegengestelde van een zebra eigenlijk: dat dier is als geheel geniaal, maar elke streep apart is een beetje saai. (Sorry, ik ben de laatste tijd geobsedeerd door zebra's, zozeer zelfs dat ik het liefst zebra-oppasser in de zoo zou zijn - tot ik onder een olijfboom herder kan zitten zijn (Virolai doet het werk wel, die holt graag in een kringetje om andere dieren heen) met mijn breiwerk en Nabokov en alles en alles.

"Een monoloog onder vier ogen" is zo'n geniale ingeving. Geef toe, geef toe!

18:28 Gepost door saskia schoofs in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.