09-11-08

nabokov

Soms maak ik me druk over literatuur. Ik probeer iedereen Nabokov te doen lezen en ze willen niet. Het gaat zo van "pff, Lolita zeker?" en "bah nee, die dingen interesseren me niet zo".
Wat voor dingen? Wat voor dingen?

Gisteren bij mama en papa, ik over Pnin, ik dacht: dat is een makkelijk boek om mee te beginnen, papa was eens aan Lolita begonnen maar vond het "saai", dus ik probeerde over te brengen hoe grappig Pnin is, hoe aangrijpend enz. Opeens zegt mama: "Is hij goed?" midden in mijn zin. Ik: "Natuurlijk, de man was een genie!", maar nee, het ging over de kalkoen, een dood beest nota bene!, en ze hadden van m'n hele ge-Pnin niks gehoord.

Nu ja, het maakt niet uit natuurlijk, maar toch...

Nu hadden ze weer een kalkoen besteld, diertje leeft nu nog. Papa: "Die moeten we dan vlugger opeten want deze is helemaal taai door de diepvriezer". Mama: "Ik eet eigenlijk liever kip.", Papa: "Ja, ik ook.".
Ik: "Zeg dan dat ze die kalkoen levend geven!"
Papa: "Ja en die zelf slachten zeker, nee daar begin ik niet meer aan, al die vlooien!"
Ik: "Nee, laat die gewoon leven!". Ze hebben 2 hectare. Vol ezels, dit terzijde.
Daar was natuurlijk geen sprake van en mijn wanhoop kwam niet over. Een leven te kunnen sparen en dat niet doen...

Ik ben natuurlijk een tweezak, want meestal eet ik geen vlees maar soms wel, als het handiger is ofzo en dan lust ik het ook. Maar onderweg naar mijn (binnenkort ex-)werk rijd ik vaak een vrachtwagen met varkens of kalveren voorbij en dan heb ik spijt dat ik geen kalasjnikov bij me heb en dat ik een vuile lafaard ben die niks kan bedenken, geen banden kapotschiet, geen veewagens laat ontsporen en geen deuren openzet en die "als het handiger is" meeheult met de moordenaars.

Ik huil wel, elke keer. Ook dat is kanker.

17:03 Gepost door saskia schoofs in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.