24-07-08

halve Waal

Vandaag kreeg ik naar mijn kop "ja, maar jij bent ook een halve Waal!", gewoon omdat ik niet kon lachen met een echt belachelijk zogenaamd grapje. ik was niet beledigd, integendeel!, maar het klopt helemaal niet, al zou het me ook absoluut ook niet gestoord hebben als ik een hele Waal was.

Alles moet zo simplistisch zijn hier. Bij jullie niet hoop ik, vrienden. De geldstroom van hier naar daar, "ze" dit en "ze" dat, "ze" willen geen Nederlands leren (en dat hoor je dan van mensen die geen woord Frans spreken) en "ze maken alles onmogelijk". Ik: "Ervaren jullie dat echt zo?".
"Ja natuurlijk en dan nog Brussel-Halle-Vilvoorde?" - "Ja, wat is er daarmee?"
Dat weten ze dan ook niet juist, maar "ze willen daar vanalles tegen de Vlamingen". Ah bon? En dan: "Jij kan daar niks over zeggen, je bent zelf een halve Waal".

Et je suis sorti en regrettant
De ne pas avoir répondu
Na na na na na na na na
J'ai marché sous la pluie en refaisant
Une réponse mieux foutue
Na na na na na na na na

In Werchter heb je de oude brouwerij, de mooie witte-woning in een park, het oude bruggetje over de Demer en de Dijle. Daar ben ik half van, een Brabander met een hertenhart vijf maal per dag naar Keerbergen gericht, naar de zonnige dennen die hun geur gaven aan mijn mooiste jeugdmomenten.

(Werner en ik, een honingblonde jongenskop, net naar de kapper geweest en een warrige wat chocoladekleurige bobtailkop, nog net niet naar de kapper geweest, bogen ons laatst over de lijst van onze klasgenoten van 24 jaar geleden en hij vertelde me onthutstende dingen over... onze classy mates, you know? Maar ik ken ook nog een leuk verhaaltje dat ik hem moet vertellen over die matey class van ons en wat er later met een van hen gebeurde.

Een meisje van mijn klas ging aan de KUL studeren en raakte verliefd op een jongen op haar trein. Ze was toen 20 en hij 14. Het werd wederzijds, maar uiteindelijk heeft ze het af moeten maken omdat de jongen zijn handen niet kon thuis houden!

Morgen gaat de schaar erin. Vorige week was Virolai de pineut, nu haar baasje. Allebei een kort kopje :-)

En dan Grez-Doiceau, waar ik kompleet ingeburgerd raakte in een mum van een mum van tijd (toen ze me aan de kassa van de Champion vroegen: "Vous venez à la fancy fair?)

Wallonië, vrienden, is exact waar ik ga wonen als dat Vlaams Nationaal Zeikfeest nog lang blijft duren. Desnoods IN de Champion, tussen de warme hapjes!

23:46 Gepost door saskia schoofs in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.