16-07-08

Vincent

ah, soms kan een dag toch leuk zijn!

nu ja, ik wilde nog iets vertellen over mijn neef, Dubcek. Zondag hadden we namelijk een familiefeestje (mijn achternicht werd 50 jaar! vreemd!!! maar anderzijds word ik ook ouder en ouder (rimpels, krakende stem, sloffende pas...) en toch ben ik ook iemands achternicht (de hare, onder anderen), dus dat beschermt je niet tegen senioriteit) - hahaha! ze stelde voor om elkaar de volgende keer te treffen in het "Résidence pour séniores" waar we dan allemaal al zouden wonen (want we zien elkaar zo weinig) - dit even terzijde.

nu ja, ik zat tussen Tita en Dupk in.

Tita: "Dirk-euh, as tu déjà écoute le disque que je t'avais donné?" (ja, ik noem Dupk altijd Dubcek, maar Tita (zijn moeder) zegt altijd Dirk, maar dan op de franse wijze: "Dirk-euh".
Dupk: "Quel disque?"
Tita: "Eh ben, celui de Vincent Delerm!"
(Hier kunnen jullie je voorstellen dat jullie dienaar opschrok uit het bedachtzaam aan de vork prikken van stukjes gepofte patato)
Dupk: "Ah... si... si..."
Tita: "Quoi, tu n'aimais pas?"
Dupk: "Je ne sais pas."
Tita: "Comment tu ne sais pas?"
Dupk: "Beh non. Je ne l'ai pas encore assez écouté pour pouvoir dire si j'aimais ou si je n'aimais pas."

Dat kan toch niet!!!! Wel, vrienden, op zo'n momenten denk zelfs ik wel eens: "Die franstaligen maken het toch wel heel erg bont!".  Dat ze "Bof..."'en en "Beh..."'en over onbenullige zaken als staatshervormingen, dat kan ik alleen maar toejuichen, maar hoe kan je nu... ik bedoel... Vincent Delerm!!!

Stel je nu voor dat ik echt enorm zwaarmoedig zou zijn (wat ik nu totaal niet ben, maar stel je voor) en ik zou in de auto zitten en opeens horen dat "les iguanes, c'est ultra-bizarre!" of "un vieux Sempé en livre de poche, le genre de truc qui nous rapproche" dan zou ik toch zelden zo gelukkig geweest zijn en alle plannen om zoals Lucette/Lucinda 'to dive' en 'to die' te combineren laten vallen?
(ja vrienden, ik ben wat onder de indruk - Ada nu toch bijna uit en al kwam het niet onverwacht, het was echt vreselijk).

Nu nog een anecdote over een klein mannetje dat liever anoniem wil blijven om later niet tot in den treure te worden geconfronteerd met "zo schattig! toen je nog geen 3 was zei je eens..." etc.

anonieme peuter: "Bomma, heb jij een...?" (uit delicatesse laat ik het woord weg)
mama: (verrast): "nee..."
anonieme peuter: "En Mendelssohn?"

Het gekke is vooral dat mama toen "ja, die wel" antwoordde, maar hoe kan ze dat nu weten? Toen ik haar dat vroeg zei ze: "Ja, daar ga ik gewoon van uit!" (lichtjes gegeneerd toch! :-))
Ik hoop dat ze de volgende keer "Dat weet ik niet" zegt!

19:35 Gepost door saskia schoofs in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.