17-04-08

et oui (= eh! oei!)

vrienden, niks 'half verjaardagje', ik mag van 0 opnieuw beginnen. of liever: van 100. Grrrr!

Ik was zo geprovoceerd als iets, maar daar staat niks over in de spelregels. Gelijkmatig goedgehumeurd, 100 dagen lang, dat is de uitdaging.
Mijn coll'ies vinden dat 10 dagen meer dan genoeg zou zijn als de beloning 'de tuin omspitten' is. Maar dat is omdat ze niet graag hun tuinen willen omspitten. Ik de onze meer dan ooit.

Toch is het er nu al vrolijk met de bloemen in potten en bakken.

Vrolijker dan ik toen ik mijn goede humeur verloor.

Morgen ga ik naar Leeuwarden tot en met zondag, hoop dat ik daar niet opnieuw faal.

Soms ben ik echt zo knorrig, ik weet totaal niet meer waar ik een paar dagen geleden zo de pest aan had. Binnen zitten als de zon schijnt, okee, okee. My hond missen. Een mail in het Nederlands schrijven aan iemand die het aan het leren is en 'dat' schrijven ipv 'die' (taunk joe, Stef Bos) omdat ik een Afrikaanse bui had en pas na verzenden besefte dat dat niet erg educatief was. Niet educatief zijn. Al een week half doof rondlopen maar geen dokter meer willen zien als het niet ivm kanker is. Kanker. Niet naar de tandarts durven.

En niet kunnen slapen. Ik weet niet wat dat is de laatste weken, ik geraak niet in slaap, ik slaap een paar uur (4 à 5) en word dan weer wakker. Konstant moe zijn maar nooit slaperig. Ik droom eng.

Niet schrijven. Niet weten of het oerwoud is of oorwoed (maar de controverse erover geniaal vinden).

Niet behoorlijk meer kunnen spreken ('nukken' ipv 'kunnen', 'mokken' ipv 'kommen', 'buien' ipv 'kuipen', van die dingen de hele godganse tijd). 's Avonds gezond en licht eten en dan om 10 uur 's nachts uitgehongerd een lasagne opwarmen. Geen kinderen hebben. Niet geniaal zijn. Geen piano kunnen spelen en geen Duits kennen. Enzovoort, enzovoort.

En toch, vrienden, ben ik misschien een van de gelukkigste zielen ter wereld, gewoon omdat ik dat wil. Nu toch. En hoop ik de volgende 100 dagen, zodat ik eindelijk kan beginnen met de graafwerken. Bang zijn dat ik wil graven omdat ik niet kan verhuizen.

Je n'suis pas le plus chanceux mais je me sens pas le plus à plaindre (Grand corps malade)

Li la li

22:22 Gepost door saskia schoofs in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.