15-04-08

wijzer,of gewoon ouder?

Het bevreemdt me, vrienden, hoe ik verander, ik weet niet onder welke invloed, in elk geval niet van mijn omgeving.

Bijvoorbeeld: terwijl ik dat daarvoor nooit gedaan had, bak ik zelf ons brood. Niet met een broodmachine, dat hebben we niet, maar gewoon in de oven. Kneden, uit de tocht laten rijzen, nog kneden, weer rijzen, bakken.
En het is ook niet dat ik zo geitewollesokkig ben geworden, want het is geen zuurdesembrood ofzo, maar dingen met rozijntjes, boterkoeken, broden in konijnenvorm enz. Grieks paasbrood ook, maar dat was met Pasen.

Ik kook ingewikkelde dingen. Vroeger had ik een voorkeur voor eenpansgerechten en pasta's en dat (bvb. penne putanesca) vind ik nog altijd hy-per!!! lekker, maar in het weekend zijn het toch eerder dingen die uren vergen en ik snij bloemetjes uit tomaten enz. terwijl ik ze vroeger het liefst gewoon in 4-en sneed en iedereen moest dan op zijn eigen bord maar wat tekeer gaan als hij ze in kleinere stukjes wou.

Breien doe ik natuurlijk al mijn hele leven graag, maar Els vroeg me om mee te gaan leren spinnen en eigenlijk wil ik dat opeens ook heel graag. Schapen hebben, scheren, spinnen. En alle dingen erbij, met hooi en water zeulen, ontwormen... We hebben vroeger altijd schapen gehad thuis en de buren, waar ik min of meer geadopteerd was, hadden meer dan 100 geiten, dus ik idealiseer niks, ik weet wat het is. Ik ben gewoon bucolisch, niet melancholisch!

Verder heb ik kleren getekend in mijn schrift en heb in de etalage van de stoffenwinkel hier vlakbij al de exacte stofjes gekozen. En ik heb geen naaimachine hoor, ik ga dat met de hand naaien. Jane Austen en Fanny Burney deden dat ook zo.

Natuurlijk ben ik altijd een 18de eeuwer geweest, maar is dat nu oud worden? Zo helemaal wollig worden? Vinden dat je al je hele leven al alles verkeerd doet en dat allemaal op een week tijd willen fixen? Ineens alles willen kunnen en kennen?

Tja, tja.

En in de auto met de ipod zelfs Vincent Delerm skippen vanwege 'al zo vaak gehoord de laatste tijd' en "Société tu m'auras pas" van Renaud even vaak hebben gehoord maar het uit bijgelovigheid niet durvan skippen, alsof je de internationale (die niet op mijn ipod staat) zou skippen, een oninbeeldbaar misdrijf en politiek hoogst incorrect.

Nu ja. Nu ja.

Ik heb verschrikkelijk de pest aan vanalles dat ik niet nader kan noemen dus echt wollig kan je me niet noemen.

Het is niks ergs hoor, 'niet nader kan noemen'. De gewone dingen.

23:01 Gepost door saskia schoofs in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.