17-03-08

kangaroo court

vrienden, ik ben geabonneerd op Merriam Webster's Word of the Day en vrijdag was het woord (waren de woorden): "kangaroo court":
kang-uh-ROO-KORT noun
1 : a mock court in which the principles of law and justice are disregarded or perverted
2 : a court characterized by irresponsible, unauthorized, or irregular status or procedures
Grappig! Ik wou dat ik wat beter kon onthouden! En hoe moet ik het de volgende dagen een paar keer in een zin gebruiken zodat ik het niet vergeet?

Ik spreek alleen Engels met "my boss" die de hele week in Turkije en Duitsland zit, misschien moet ik hem een paar e-mails sturen zonder aanleiding met zo vaak mogelijk "kangaroo court" erin?

Ook gek is dat ik soms 18de eeuwse uitdrukkingen gebruik in m'n Engels, gewoon omdat ik overdosissen Burney tot mij neem en dan zeg ik dingen die hij (een Schot) niet begrijpt! Zoals toen ik het over "a nosegay" had. Er kwamen een hoop gebaren aan te pas voor hij uitriep: "O! You mean a corsage!". "Yes!". Ik kende het woord "corsage" natuurlijk wel, maar was daar nooit zelf opgekomen. Voor mij is het courante woord "a nosegay".

Jullie vragen je misschien af wat wij voor werk doen dat het over bloemen in knoopsgaten gaat, maar dat was op een etentje toen ik vond dat uit het boeket op tafel wel een elegante nosegay kon worden gemaakt.

Nog over Blues Peer: ik hoop dat ik niemand voor het hoofd heb gestoten met mijn commentaar, maar ik ben twee jaar geleden eens meegegaan uit beleefdheid en ik zal jullie precies vertellen wat dat inhield, Blues Peer met F'y: hij liep in een soort drafje het terrein op en stevende meteen op een dranktent af waar al zijn collega-ijzervreters verzameld stonden. Ze begonnen in recordtempo te drinken. Ondanks hun stevige training in de kantine kwam er al gauw geen zinnig woord meer uit het hele gezelschap. Intussen kon ik geen cola meer zien. In het midden van de nacht sleepte ik F'y naar de auto, waar hij promp in een soort coma viel zodat ik hem thuis uit de auto, het huis in en de trappen op moest sjouwen. Van de hele muziek, waar hij zgn. zo van houdt, had hij geen noot gehoord en zijn collega's evenmin. En ik hou er echt niet van, het is zoals met jazz, mijn hele lichaam en geest komen ertegen in opstand. Er is iets mis met het ritme van blues voor mij. Sommige dingen gaan wel, maar echt leuk vind ik het nooit.
En zo heeft F'y moeite met mijn ritme. Tot die conclusie kwamen we in het weekend. Hij ervaart net hetzelfde met wat ik geniaal vind. Al gaf hij (dat is toch hyper lief!!!) toe dat hij vrijdag gewoon wat knorrig was en dat uitwerkte op mij en Bruce: hij gaat toch graag mee.

Met stemmen hebben we ook een tegenstellingsprobleem: hij vindt hoge mannenstemmen (Neil Young, die ik altijd aanduid als "Il castrato" maar vreemd genoeg krijg je geen enkel resultaat als je beiden samen googelt!) en lage vrouwenstemmen (vanalles) leuk, ik precies omgekeerd.

Zo lijken we "musicalement" niet erg compatibel, maar ik was wel blij dat hij zijn woorden van onenthousiasme introk (ook al jubelt hij nu ook niet echt), bovendien zei hij zonder enige aanleiding dat hij Springsteen "mooi" vindt, "iets mooier dan jou". Daar kon ik onmogelijk door beledigd zijn!, al was ik wel wat verrast.

En we houden allebei enorm van Benjamin Britten. Ik kan fulmineren tegen Kinepolis (ze hebben enorm geknoeid op het einde van Act 1 en in Act 2, zelfs zo dat we na afloop gratis filmtickets kregen (dus het was héél erg)) maar Peter Grimes is zo'n prachtige opera, op een bepaald moment viel ik bijna flauw, echt, van de schoonheid van het hele ding. En de tranen stonden in mijn ogen. Het was ook een schitterende cast, daar in de "Met" in New York en een wonderlijk decor. En dan die muziek. Hemel en aarde en bloed stolden, mijn beenderen bevroren toen de opera begon: "Peter Grimes! Peter Grimes! Peter Grimes! Grimes!". Op het einde wordt dat verschrikkelijke, hoogst onheilspellende "Grimes!"-geroep hernomen, ik dacht dat ik gek werd van die confrontatie met puur genie. Onderweg was het grappig, akelig, hartverscheurend, jolig, ijzingwekkend, verwarrend...
Ik denk dat er niks mooiers bestaat uit het pre-Bruciaanse (en pre-Vincentiaanse) tijdperk, hoe ongelofelijk mooi ook andere muziek.

Totaal iets anders, omdat ik opkijk: op mijn buro staat een foto van Unna en hoe mis ik haar lieve, zachte gezicht. Voor altijd, altijd, nooit kan ik vijf seconden naar haar kijken en aan haar denken zonder die dodelijke wanhoop te voelen. Leven zonder Unna.
En toch lukt het meestal. Ik moet haar gewoon eens... loslaten. O boy...

21:20 Gepost door saskia schoofs in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.