29-02-08

ja...

97b360a941bf9b29e825f77306222597Mijn gecodeerde zin komt er maar niet, omdat ik zowel de zin als het verborgen woord bij nader inzien stom vind en ik nog niks anders heb geschreven. Grrrr! Zo krijgen jullie die beer natuurlijk nooit!

Maar ik voel me niet zo hyper lekker... Een onbestemd soort buikpijn sinds woensdagavond, verder niks. Niet misselijk of wat dan ook van dat soort dingen, gewoon een heel vervelend geknaag.

Gisteren moest ik naar het UZ. Ja, vrienden, het heet geen AZ meer! Ik zat in een kamer met een mevrouw die me had zien huilen toen ik voor het eerst over de operatie hoorde. Ze zei: "Ik heb hard aan je gedacht op 9 november.". Dat ze die datum nog wist en dat ze toen aan me had gedacht en dat nog wist ontroerde me zo. Ik wist niet goed wat ik moest zeggen. Ze kreeg Taxotere en veegde in haar ogen en ik wist het opeens allemaal weer, hoe dat taxusgif in de ogen brandt.
Mama begon op te sommen wat ik al allemaal voor chemo's had gekregen en hoe lang, alsof het om een soort opsomming van veldslagen ging. Ik wist niet wat ik moest zeggen of doen om haar gerust te stellen, ik wou iets overbrengen als: "Het stelt allemaal niks voor, mama, het is allemaal wel goed.". Die mevrouw was veel zieker dan ik en dat maakte haar bang. Ook dat ik weer chemo krijg.

Toen ik het 's avonds aan F'y vertelde, duizelig van uitputting door die slopende dag, zei hij: "Misschien moet je zelf wat joliger zijn."

Na de Herceptin bij wijze 4, die zei: "Sinds de operatie daalt je tumor-marker gestaag.". Ik zei: "Ah, dat is goed!". Zij zei: "Bof, nee, dat zegt helemaal niks, want die is bij jou nog nooit boven de normale waarden geweest.". Ik zweeg. Ze zei: "De maanden voor de operatie steeg hij alsmaar, maar toen kwam hij ook nog niet in de helft van wat een gezond mens kan hebben, dus we kunnen er bij jou helemaal niet op afgaan hoe die staat.". Ik zei: "Nee, maar dat hij toen steeg en nu daalt lijkt me toch misschien toch... niet zo slecht...?". Ze zei: "Tja, als je het zo wil zien, dan doe je dat maar."

Voor het eerst in mijn leven vond ik haar "best grappig".

Ik liet mijn dubbelganger mijn gsm aanzetten en naar "No surrender" luisteren terwijl ik beklopt en gewogen werd en ik (niet mijn dubbelganger!) glimlachte van Laarbeeklaan 101 tot aan Pleinlaan 2.

23:36 Gepost door saskia schoofs in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Ja, de zon begin hier plots te schijnen.
W.

Gepost door: W. | 04-03-08

De commentaren zijn gesloten.