10-02-08

Il matrimonio segreto

Vrienden, het is nu te laat want de laatste opvoering was gisteren, maar wij zijn in Luik gaan kijken naar Il matrimonio segreto, een opera van Domenico Cimarosa! Hypergrappig! Ik was zo moe, had geen zin om te gaan enzo. Had nog nooit van die opera gehoord (evenmin van Cimarosa, overigens), maar dinsdag kreeg ik een mail van de Opéra Royale in verband met last minute-tickets en toen hebben we meteen twee pleizierige plaatsen geboekt (nrs. 459 en 461). Maar gisterenavond, toen we moesten vertrekken, begon ik enorm te zeuren tegen F'y over moe en overal pijn en knorrig en liever thuis blijven, hij vond me terecht heel vervelend en wilde er niks van horen. We moesten en zouden gaan. Met stemming in mineur dankzij jullie eenvoudige dienaar.

Maar het duurde geen twee gezongen maten (tijdens de ouverture kon ik nog mokken, ja ik schaam me het toe te geven!) of mijn stemming sloeg helemaal om. Vrienden, ik heb nooit eerder zo gelachen met een opera! Het verhaal was tamelijk -ik wou zeggen 'eenvoudig', maar nee, de grap was net dat het zo gecompliceerd was!- de jongste dochter van een rijke koopman was in het geheim getrouwd met een bediende, Paolino. Om een titel te verwerven huwelijkt die zijn oudste dochter uit aan een graaf, maar als de graaf Carolina ziet, wil hij met haar trouwen en niet meer met haar zus, en dat is de basis van de hele klucht. Het libretto was van Giovanni Bertati, waar ik ook nog nooit van gehoord had, maar blijkbaar was ik niet de enige die het grappig vond (helemaal niet zelfs, de hele zaal lag plat!): na de eerste opvoering in Wenen, op 7 februari 1792, vond keizer Leopold II het zo immens leuk dat hij de hele opera als bisnummer vroeg!

Wij hebben in Luik anders ook ons best gedaan: op 't einde brak er een enorm applaus los en elke keer dat een solist naar voren stapte begonnen we "Bravo!" te roepen, eerst een paar mensen, maar de kreet werd vlug overgenomen en zo zijn ze 5 of 6 keer opnieuw op moeten komen en op den duur was het meer denk ik voor het plezier van het "Bravo"-en want de helft van de zaal had de slappe lach over zijn eigen geroep (ik ook)

De jonge maestro Antonini was de enorm energieke dirigent.

Ik was oneindig opgevrolijkt toen we buiten kwamen en kletste honderduit tegen Freddy over Nabokov en Pnin, tot ik opeens merkte dat ik tegen een andere, Franstalige, jeune homme aan het kletsen was en Freddy al om de hoek was verdwenen!

19:40 Gepost door saskia schoofs in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.