17-01-08

pijnen & pinnen

Vandaag moest ik naar het az (nu uz) voor Herceptin. Het was heel vreemd - in die bijna 8 jaar dat ik word 'aangeprikt' voor baxters allerhande heb ik nooit echt geleden onder die prikken, soms deed het wel pijn, meestal viel het mee.
Maar vandaag was het echt vreselijk. Drie verpleegsters na elkaar probeerden het en telkens sprongen mijn aders kapot. Ook zaten ze rond te poken en ik weet niet hoe het kwam, maar ik viel bijna flauw. A. zei: "Zeg het als het niet meer gaat!" en ik dacht: "Ik bijt nog liever mijn tong af!", maar het scheelde echt niet veel. Als een mummie kwam ik buiten, want alles moest stevig worden omzwachteld en nu voel ik me bont en blauw.

Daarna moest ik bij dokkie verschijnen. Ik ben herbegonnen met chemo (huidmetastases, et oui) en dat moest even worden besproken. Opeens zei ze: "Je dosis kan je intussen ook wel zelf berekenen he? Je lijkt me heel verstandig.". Ik zei: "U bent verstandig, ik ben eerder dwaas.". Ze keek me aan en zei: "Dat kan ik moeilijk geloven. Je lijkt me integendeel heel goed bij de pinnen.". Ik zweeg en zij bleef me aankijken, als in gedachten verzonken, een hele tijd. Toen mompelde ze: "Ja, ja... heel goed bij de pinnen...", maar meer alsof ze het tegen zichzelf had dan tegen mij.

Ik heb dan maar niet meer tegengestribbeld, je wil daar toch een zo gunstig mogelijke indruk maken, ivm euthanasie enzo. Stel je voor dat ze op de dokkiesvergadering ineens bespreken dat ik 'toch niet zo goed meer bij de pinnen' ben, wat dan?
Niet dat het leven zo leuk is, met die kolereziekte enzo, maar ik ben er toch nog wat aan gehecht.

20:08 Gepost door saskia schoofs in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

hej saskia sorry, het is totaal niet grappig... de situatie die je omschrijft, zelfs bittere ernst,.... maar toch moest ik echt lachen om je 'bij de pinnen' bedenking...

Gepost door: me, myself | 18-01-08

baxters doet me denken aan die keer dat ik een hele reeks ijzerbaxters moest krijgen. Ik heb hele dunne en diepliggende aders, die ver-schrik-ke-lijk moeilijk te prikken zijn. Was een marteling, iedere keer weer... De enige keer dat ik in het ziekenhuis gehuild heb. Gelukkig schatjes van verpleegsters die er minstens even erg onder leden als ikzelf.

Gepost door: Fatima | 18-01-08

De commentaren zijn gesloten.