09-01-08

rode valkjes/faucons rouges

Het zijn hoop ik geen echte padvinders, daarvoor zijn ze me iets te dierbaar, maar door ons (Klas', Maupie's, mijn) motto "schijt aan de padvinderij" moet ik denken aan mijn kort lidmaatschap van de rode valkjes.

Het heeft een hele voorgeschiedenis: Bobonne en Bonpapa hebben elkaar bij de Valken/Faucons leren kennen en de hele familie was er lid van: tantes, ooms, oudooms en oudtantes, achterneven, achternichten, neven en nichten. De meesten vonden het geweldig, sommigen (Tita) niet zo. De dag brak aan dat ik er ook bij zou mogen... Het was al een hele toestand, want mijn beste vriendin Nancy (1967-1985) en ik kregen hetzelfde uniformpje: onze moeders naaiden voor elk een rok met alpenbloempjes op de rand. We kregen een blauw hemd en een rode 'foulard' en een koperen ring met een valk uitgesneden om de foulard bij elkaar te houden. Zo konden we er ietwat zenuwachtig op af.

Die zondag hadden de rode valkjes net "spelletjesnamiddag". Uit plichtsbewustzijn tegenover de familie deed ik m'n best te doen wat van me werd verwacht: zaklopen, een ei in een lepletje enz. Mijn neef en grote voorbeeld Dirk (codenaam Dubcek) zat stuurs in een hoek. Ze hadden opgegeven hem te laten meedoen: als ze aan hem gingen trekken verzette hij zich niet, maar hield zijn lijfje gewoon strak en stijf, zodat hij gewoon op de grond viel waar ze hem neerzetten. Daarbij trok hij zo'n superieur gezicht dat er echt geen lol aan was. Dirk zat dus rustig en stuurs in zijn hoek, ik hinkte, been-aan-been aan Nancy gebonden, zo ijverig mogelijk over het plein.

Toen kwam het laatste spel, "het hoogtepunt van het jolijt" waarschijnlijk. Elk moest een ballon opblazen en daar dan op gaan zitten zodat die plofte. Wiens ballon het eerst plofte had gewonnen. Omdat ik te klein was om mijn ballon op te blazen deed Nonkel Maurice dat voor mij en terwijl hij zijn wangen bolde en blies maakte ik me pijlsnel uit de voeten, naar de hoek van het plein, tegen de muur, waar ik naast Dirk ging zitten.

Het was verschrikkelijk! Mijn ballon was opgeblazen en Nonkel Maurice riep: "Sas, kom vlug!", want die wilde dat ik won natuurlijk, en Tante Paulette en Yves en Marianne en Véronique en Annick en Maya begonnen ook allemaal te roepen en op me af te komen, maar ik schudde mijn hoofd en zette me schrap. Een Rode Valken-leider, die waarschijnlijk dacht "Eén, maar geen twee" liep op me af en pakte me beet. Ik ging tekeer als een wild dier, maar hij had me stevig beet en ik maar stampen en spartelen en de ballon, daar hield hij me al boven terwijl ik gromde en blies. En toen: "Happa!!!". Ik beet hem keihard in zijn arm!

Ik kan jullie verzekeren, vrienden, dat die man toen wel iets anders aan zijn hoofd had dan mij op die ballon te laten neerploffen!

Toen mocht ik niet meer komen. En Dirk ging niet meer (hij is de meest onverzettelijke neef). En Nancy kreeg mijn uniform.

15:57 Gepost door saskia schoofs in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.