03-01-08

kanker... ja, hu?

ik heb dus een uitslag op mijn overblijvende borst (rechts) die onc. dokkie niet vertrouwt (de uitslag, nu ja, de borst waarschijnlijk ook niet). zegt ze: we zouden je beter terug op chemo gooien.
komt de verpleger, die zegt: "mij lijkt het eerder een allergie"
dokkie: "ja... tja..."
ik: "wat nu?"
zegt dokkie: "heb je nog chemo-pillen thuis liggen?"
ik: "ja"
dok: "welnu, let dan zelf een beetje op en als je uitslag nog verergert, begin dan die chemo maar opnieuw te nemen, je komt toch om de 3 weken..." (ja, want ik krijg -tegen mijn zin- Herceptin ingebaxterd om de 3 weken) "... en dan kijken wij ook nog eens of het dan vermindert..."

je zou toch denken dat die kolereziekte enigszins anders is dan "als het nog pijn doet, neem dan een aspirine"!

ik ben blijkbaar een verloren geval.

Nu heb ik een pesthumeur en maak ruzie met al mijn naasten bij de minste aanleiding. Waardoor ik denk dat ze hopen dat ze binnen niet al te lang echt van mij af zijn, waar ik dan nog vervelender van wordt etc, etc.

Half ben ik diep ongelukkig, half zoals altijd mijn huppelige zelfje omdat het sterker is dan ik, die vervloekte opgewektheid, dat verdomde vertrouwen dat alles wel goed komt.

En tegelijk echt: no surrender, of wat dachten ze dan?

Ik denk zelf dat die uitslag niet goed is hoor, ik weet hoe die stomme met(astase)s er o.a. uitzien (ze komen in drie gedaantes: uitslaggerig, bulterig of plateau-vormend). Maar ik vertik het om die chemo-pillen te beginnen nemen, het moet zo maar weg gaan.

Ondertussen heb ik ook nog vernomen met mijn naïeve gevraag dat ze me niet eerder geopereerd hebben omdat het zo'n riskante operatie was. M.a.w.: ze wisten niet of ik er levend uit zou komen, maar mijn toestand (hoe levendig ook) was te slecht om het niet te proberen. Ik bedoel: het zou eerder vroeg dan laat in elk geval flink verkeerd zijn gegaan als ze niks hadden gedaan, de tumor zat tot op mijn ribben en van mijn middenrif tot in mijn nek (hiermee weten jullie meteen hoeveel ze hebben weggesneden)
ik ben wat verontwaardigd dat ik dat allemaal niet wist, aan de andere kant: à quoi bon? Mama (die wel op voorhand wist hoe gevaarlijk het was) zei: "je was al zo bang". Ja, omdat ik dacht dat ik er niet levend uit zou komen. En iedereen zei toen: "Natuurlijk wel, ze opereren duizenden mensen per jaar.", zodat ik me nog een aansteller voelde ook.
Wat klaag ik nu, ik BEN er levend uit gekomen. En de dwaze uitslag, jee, een kniesoor die daarover zeurt. Ik had er ooit tot op mijn rug (huidmetastases), die zijn toch ook weg. Maar ik heb er grondig de pest in.

Ook wist ik niet dat mijn operatie een optreden was voor groot publiek. Er waren 3 professoren aanwezig en 8 chirurgen en dan nog anesthesisten, een cardioloog, verpleegkundigen bij de vleet. Ze zaten "als haringen in een ton"! (vertelde mijn favoriete dokter me vandaag) en ik "sliep als een marmot". Hij vindt mij ook wel leuk, hij zei: "als je nu een kort rokje of een short draagt, vergeet dan niet je benen in te smeren met factor 50"! (hij bedoelde: de oppervlakte die ontveld is geweest en "nu wonderlijk snel geneest") Ik zei: "dokter, het vriest" - "ah ja..."

Niks Schwarzwaldklinik, het was eerder Slaughterhouse Jette!

Vrienden, vergeef me, ik ben denk ik lichtjes depressief, hoe dwaas het ook klinkt. Ook omdat ik zo oud word zonder ook maar iets goeds te hebben gedaan. Op dit moment voel ik alleen voor fulmineren en ruzie maken, ik mis Virolai en ik mis een konijn hebben, ik mis zelfs Robbert, mijn vervelende kat. Ik zie Virolai vaak, maar ik wou dat ze bij ons woonde. Ik zie Kitty heel vaak, het allerbeste paard (ex aequo met dat van jullie natuurlijk), haar mis ik soms ook wel, maar het is anders, zij kan toch niet binnen. Ik zie haar zowat elke dag en ze hinnikt als ze me ziet, allerliefste paard, dat zotte kittige ding!

Ik ben een anarchiste en een communiste, dat wilde ik nog even kwijt als politiek commentaar. Mort aux cons!

21:46 Gepost door saskia schoofs in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

huh Hee huppelige zelfje,het is wel rottig maar je bent bijna een BV gezien je optreden in de operatiezaal...!Die uitslag moet gewoon schimmel zijn ofzo.Je moet het redden,je kunt het volgens mij.Ze kunnen toch niet zomaar iemand dood pesten als ze al zoveel heeft doorstaan.Hang on,no surrender,survive.Ik zeg altijd:schijt aan de padvinderij.Lieve Sas,genoeg is genoeg,teveel is teveel,over 10 jaar wil ik je in het echt zien en dan een feestje bouwen waar de honden(behalve de onze dan)geen brood van lusten.VEEL liefs van Klas.

Gepost door: klaske | 07-01-08

Luctor et Emergo.. Worstel en kom boven. Dat is jouw op het lijf geschreven.
Kop op Lief wereldverbeteraartje!! Laat je niet kisten. We staan allemaal achter je en jouw doorzettingsvermogen is een voorbeeld voor mij.
heeeeeeeeel veeeeeeeeeeel liefs...

Gepost door: maureen | 07-01-08

De commentaren zijn gesloten.